Hotel Roland in de jaren '30.

Wat een verschil met nu.... Het Roland uit de jaren '30 ligt idyllisch langs 'den Rijksweg' van Gennep naar Venlo. De kaart straalt gemoedelijkheid uit. Het terras aan de voorzijde werd aangeprezen als 'theetuin' en ik kan me voorstellen dat het daar op een zonnige lentedag bijzonder goed toeven was.

De Kerkstraat 1918.

Op 26 februari 1918 is een jonge grenswacht ondergebracht op de Kerkstraat in Arcen. Het tweede huis aan de rechterkant (waar Ria van de kapper nu woont) is zijn adres. Het is winter, er ligt een vuil laagje sneeuw en de jonge man besluit om een kaartje te sturen naar zijn familie in Rotterdam.
Bijna exact 100 jaar later maakt de kaart weer een reis, dit keer terug naar Arcen. 

Het zal niemand verbazen dat ik buitengewoon in mijn nopjes ben met deze prachtige kaart!

Bastianus 1927

Knipsels

Naast ansichtkaarten vind ik het ook nog wel eens leuk om artikelen te verzamelen die in het verleden over Arcen verschenen zijn. Hier beneden staat een mooi voorbeeld.

De markt eind jaren '30.

Toeval bestaat niet...

In 1914, nu dus 103 jaar geleden, was een aantal mannen in Arcen gestationeerd om de grens te bewaken. Onze buurlanden worden geteisterd door de Eerste Wereldoorlog en Nederland doet zijn best om neutraal te blijven.

Een fotograaf arriveert in het dorp om, in een heel kleine oplage, wat foto's te maken die de mannen naar het thuisfront kunnen sturen. Op 17 oktober worden in Arcen twee kaarten op de post gedaan, de ene gaat naar Amersfoort, de ander naar familie in Duitsland.

Na 103 jaar komen beide kaarten weer terug in Arcen. Op de foto staat hetzelfde groepje jonge mannen en hetzelfde meisje.

Een verhaal over Arcen en de Schanstoren uit 1918

Onlangs kreeg in een boek uit 1918 waarin ook een stuk aan Arcen was gewijd. Hieronder staat een stukje dat gaat over de Schanstoren:

Stomp en stom staat er het brokstuk en spiegelt zijn rossen kop in het lichtblauwe Maaswater. Wie zal u vertellen wat het torenvormig bouwstuk was? Door zijn gaten volgt men de kronkelingen, die de rivier snijdt in het groene land. Geen steen des herdenkens is 't, maar een vergeten hoek. Doch door de oude brikken jaagt nog een fantastische felheid van brand en rooden hartstocht, en wie zijn oor legt aan het oude muurblok, voelt er nog de trillende harteklop van een veelbewogen tijd levendig. Leg er uw ziel te luisteren, zoo gij de echo der historie vernemen kunt in de stomme ruïnen van het heden. Van den trots der Oostenrijksche landvoogdes verhaalt ook dit ‘gebroken slot’, en van Mansfeld, den trots van Alva en den opvolger van Parma, - en van heel die brandende eeuw van bloed en passie, toen Philips II in zijn bevende vingeren de bloeiende erfenis zijns vaders verdorren zag.