De voetbalclub in november 1930.

Een artikeltje uit het weekblad 'Ons Zuiden'.

28 januari 1926

Op die datum schrijft Handrie Berghs, eigenaar van café Berghs op de Schans, een verlate nieuwjaarskaart aan familie in Rotterdam. Hij verontschuldigt zich voor het feit dat de kaart zo laat is. Ze hebben geen tijd gehad om kaarten te schrijven omdat ze last hebben gehad van hoog water. Maar liefst 8 dagen hebben ze boven moeten wonen terwijl er beneden in het café maar liefst 120 cm water stond.
Om het een en ander te verduidelijken stuurt hij een foto die van zijn café genomen is toen het water al aan het zakken was.
De troep die tegen de Schanstoren aan ligt is, volgens Berghs, een door de Maas aangespoelde keet.

 

Opvallend bij deze watersnoodkaarten is de uitstekende kwaliteit. Wanneer je ze vergelijkt met andere kaarten uit de jaren twintig, dan hebben ze veel meer pixels waardoor ze gemakkelijk uit te vergroten zijn:

 



Arcens' kerk in oorlogstijd.

De schilder A. Peters gaf in 1948 een serie ansichtkaarten uit. Een daarvan staat hieronder: Arcens' kerk in oorlogstijd.

 

Wat weinig mensen toen wisten is het feit dat onder de tegelvloer van de toren twee van de vier kerkklokken verborgen lagen. In de laatste fase van de oorlog werden veel klokken door de Duitsers gevorderd om te dienen als grondstof voor de oorlogsindustrie. Begin oktober 1944 besloten Joos Reivers ( mijn opa ), Bér Reivers ( zijn broer ), Piet Reutelingsperger en Antoon Lenssen de laatste klok die nog in de toren hing te redden: de zware St. Paulusklok uit 1681. Onder aan de toren werd eerst de tegelvloer verwijderd en daarna een diep gat gegraven. Met touwen en katrollen werd de klok voorzichtig naar beneden getakeld. Als eerste werd het al eerder verborgen kleine Sint Antoniusklokje in het gat verstopt. Daarna werd de grote Paulusklok daar overheen gestulpt. Vervolgens werd het gat dichtgemaakt en werden de tegels weer netjes teruggelegd!

Op de onderstaande foto is te zien hoe de twee andere klokken in oktober 1942 werden afgevoerd. Wonder boven wonder is de Onze Lieve vrouweklok in een schip terecht gekomen dat in de oorlog is gezonken. Hierdoor is het kleinste klokje uit 1681 uiteindelijk na de oorlog ook weer in Arcen terug gekomen.

Mariannhill.

Op 1 januari 1911 werd het landgoed "Klein Vink" eigendom van de paters van Mariannhill.

Vanuit een winters Walbeck (waar een telegraafkantoor lag) telegrafeerde een in een Afrikaanse mantel geklede pater Notker huiverend aan zijn medebroeders: "Vink gekocht". De medebroeders van Mariannhill, die zich dagelijks bij 40 graden het zweet van het voorhoofd wisten in Zuid Afrika, ontvingen het bericht met gejubel.

De naam "Klein Vink" is een verbastering van Klein ven of Klein Venneke.
De ijverig broeders startten al snel bouwen. De ansichtkaart hieronder is uit 1913.

 

Al snel werden er plannen gemaakt voor uitbreiding. De oorspronkelijke plannen waren niet mis!

 

 

Het gebouw dat er uiteindelijk kwam te staan was vele malen kleiner... Onderstaande kaart heeft gelopen in 1938.

 

 

Toch was het een imposant gebouw! Ik kan me nog herinneren dat we er langs kwamen als we met de school naar Klein Vink gingen voor het schoolzwemmen.

 

 

 

 



 

Het feest van de braadworst.

In de loop van de jaren zijn er vaak stukjes geschreven over het 'Arcense feest van de braadworst'. Onderstaand artikel is uit 1939.

 

 

 

Het volgende artikel is 30 jaar later geschreven, in 1969.

 





De Kerstgedachte van 1928...

Onlangs kreeg ik een artikeltje uit een krant van 21 december 1928, een paar dagen voor Kerstmis. We zien het grenskantoor Lingsfort, bedenkt onder een laagje sneeuw. De tekst zegt genoeg.

 

Waarschijnlijk hebben deze agenten 3 dagen later allemaal netjes in de Hoogmis gezeten en naar het verhaal geluisterd waarin Maria en Jozef van herberg naar herberg werden gestuurd... Ik vraag me af of men zich van de parallel bewust is geweest.
Duitsland had in september 1928 maar liefst 650.000 werkelozen, 4 maanden later waren dat er 3.000.000! Door de herstelbetalingen van de eerste wereldoorlog en de beurskrach ging het land gebukt onder een diepe crisis. Geen wonder dat de groep zigeuners naar Nederland probeerde te komen.

Café restaurant 'Zur Ente'.

Aan de grens lag café restaurant 'Zur Ente'. Dit café schijnt vroeger een eenden fokkerij geweest te zijn, vandaar de naam.

 

 

De schuifdeuren midden op de kaart konden worden gesloten en het schijnt dat de ronde lampen die aan het plafond hingen werden gebruikt tijdens de voetbaltraining van OGVO.

Hein Nagels, de trainer, liet de mannen springen naar de lampen waarbij een kopbeweging gemaakt moest worden.

Aan de rechterkant van de kaart is nog de enorme kachel zichtbaar die nodig was om de zaal te verwarmen. Daarnaast was een deur die naar een extra kamer ging en daarachter lag de keuken.

Tijdens de laatste weken van de oorlog hebben de Duitsers flink huisgehouden in het café. Na de bevrijding werd het pand zonder kozijnen en deuren aangetroffen. Het was, op twee tafels na, volledig leeggeroofd.