Historie in/aan de Rodeweg.

Dagelijks galoppeer ik in hoog tempo met de hond over de Rodeweg. Dat klinkt sportiever dan dat het in werkelijkheid is, de hond doet verreweg het meeste werk.

Vroeger wandelden wij hier bijna iedere zondag. Eerst 's ochtends naar de mis, daarna naar opa en oma op de Graaf en dan met de honden op pad. Op de Rodeweg vertelde opa dan steevast dat we over de oude kerk liepen. Als klein manneke snapte ik daar dan helemaal niks van.

Blijkbaar heeft men na de oorlog, tijdens de wederopbouw, puin van kapotgeschoten woningen gebruikt om Arcense paden te verstevigen. 
Als je in een rustig tempo over de Rodeweg gaat, dan is dat ook duidelijk te zien. Stukken baksteen, Belgisch hardsteen en scherven van tegels vormen op veel plaatsen het wegdek. 

Feldpost aus dem Westen, 16 december 1944.

Voor Fallschirmjäger Lothar Hardt is 16 december 1944 een veelbewogen dag. De groep Duitse soldaten waar hij bij hoort is gelegerd in een klein brouwerijtje bij Arcen. Vrijwel dagelijks worden zij beschoten vanuit de andere kant van de Maas, waar de geallieerden liggen.

Nederland gaat gebukt onder de gevolgen van de hongerwinter en de dorpen aan de Maas zijn frontlijn. De jonge Lothar is op dat moment pas 20 jaar. Hij zou graag de het naderende kerstfeest thuis doorbrengen, maar hij weet ook dat de kans op een paar vrije dagen vrijwel nihil is. In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, maakt hij een plan. In het Duitse leger kon je vrije dagen 'verdienen' door een dappere daad te verrichten. Hij besluit om in de nacht van 16 op 17 december het ijskoude water van de Maas zwemmend over te steken om te spioneren bij de vijand.

Met dat gevaarlijke plan in zijn achterhoofd besluit hij een brief te schrijven. Niet naar huis aan zijn ouders of aan vrienden, maar aan een meisje van de BDM (Bund Deutscher Mädel). Deze BDM bestond uit meisjes van 14 tot 18 jaar oud. In de laatste oorlogsjaren werden jonge Duitse soldaten aangemoedigd om te schrijven met onbekende, dus anonieme, meisjes van deze BDM. Lothar besluit een brief te schrijven aan Hilde uit Bamberg, een meisje van 17 jaar.

Diezelfde nacht steekt de jonge Fallschirmjäger de Maas over. Hij overleeft zijn 'dappere daad' en hoopt op een aantal vrije dagen en een kerstfeest met zijn ouders. Op 16 december gaf Hitler echter ook het bevel voor het Ardennenoffensief, een laatste wanhopige poging van de Duitsers om de geallieerden in België terug te dringen. Alle verloven, dus ook die van Lothar Hardt, worden per direct ingetrokken.

Hilde heeft de brief van de jonge Lothar haar hele leven bewaard. 

De melkboer.

Onderstaande fotokaart had ik nog nooit eerder gezien. Weer zo'n mooi voorbeeld van een kaart die mij, na bijna 15 jaar verzamelen, weet te verbazen. We zien de Kerkstraat met de vooroorlogse kerk op de achtergrond. Het witte huisje op de voorgrond moet van de melkboer zijn geweest. Mijn ouders herinneren zich nog de gang die doorgelopen moest worden om de melk op te halen.

De noodkerk gezien vanaf de kerkheuvel.

Op het moment wordt dit gebouw flink onder handen genomen. Het lijkt een flinke metamorfose onder te gaan. Oorspronkelijk was het een noodkerk, gebouwd in de tuin van het naburige klooster. Later werd het een gymzaal, ik heb er nog les gehad van een hele strenge gymjuf en ook mijn eerste volleybaltraining, gehinderd door de ringen die boven het net hingen. Als jeugdlid van Laus Deo heb ik er zangles gehad. Toen ik bij juf Struben in de klas zat hebben we er een klassenfuif georganiseerd. Later werd het gebouw gebruikt als gemeenschapshuis en werden er carnavalszittingen en recepties gehouden. Ook werden er muziekuitvoeringen en revues opgevoerd.

De Vriendenkring.

Een foldertje van een agent van brouwerij De Vriendenkring uit 1952.

Panorama 'Ons zuiden' 1939

In 1939 plaatste het tijdschrift Panorama 'Ons zuiden' een aardig artikel over Arcen. Onderstaande foto's werden gebruikt om het stukje te illustreren.

De begraafplaats van andersdenkenden.

Bij het Kamerdal, in de buurt van de palen die worden gebruikt bij het vogelschieten, moet een begraafplaats hebben gelegen. In vroegere tijden mochten mensen die niet het Katholieke geloof aanhingen, niet op de begraafplaats bij de kerk worden begraven. Hier moest dus iets anders op verzonnen worden. In Arcen werden de 'andersdenkenden' blijkbaar buiten het dorp begraven. Jolles schrijft er in 1926 over in zijn boekje:

'Vlakbij op dat stuk heide tegen de sparrenlaan naar het kasteel, waar de twee palen van 't vogel- en prijsschieten staan, ligt de "begraafplaats van andersdenkenden'.Wat zal men zich in Limburg voor de andersdenkenden uitsloven? Het is een schande, vindt evenwel de meester, die niet tot de andersdenkenden behoort, hoewel hij anders denkt. Maar 't is overal zo langs de Maas. Kijk, aan die langwerpige indrukken in de heide kunt ge zien dat daar graven zijn. Verder geenerlei aanduiding of piëteit voor andersdenkenden. Onwillekeurig wijden wij een gedachte aan deze onbekende dooden en als wij een der zandheuvels beklommen hebben, zien we nog eens om over hun laatste onvriendelijke rustplaats. Wacht maar, in Augustus als de heide bloeit zullen zij toch ook bloemen hebben.'

Tegenwoordig zie je niks meer van deze 'Begraafplaats van andersdenkenden'. Er moet een lijkenhuisje en een afrastering bij hebben gestaan, maar volgens mij is daar niks meer van over. Zou het verwijderd zijn bij de aanleg van de autoweg in de jaren '50? Geen idee, informatie hierover is meer dan welkom.