zondag 4 oktober 2020

Bar, kegelbaan OUDE HOEVE, Arcen. Telefoon 288

 Aan dit karakteristieke pand aan de markt is in de loop der jaren gelukkig niet al te veel veranderd. Dat kan van de twee buurpanden niet gezegd worden!






dinsdag 4 augustus 2020

Historie in/aan de Rodeweg.

Dagelijks galoppeer ik in hoog tempo met de hond over de Rodeweg. Dat klinkt sportiever dan dat het in werkelijkheid is, de hond doet verreweg het meeste werk.



Vroeger wandelden wij hier bijna iedere zondag. Eerst 's ochtends naar de mis, daarna naar opa en oma op de Graaf en dan met de honden op pad. Op de Rodeweg vertelde opa dan steevast dat we over de oude kerk liepen. Als klein manneke snapte ik daar dan helemaal niks van.


Blijkbaar heeft men na de oorlog, tijdens de wederopbouw, puin van kapotgeschoten woningen gebruikt om Arcense paden te verstevigen. 
Als je in een rustig tempo over de Rodeweg gaat, dan is dat ook duidelijk te zien. Stukken baksteen, Belgisch hardsteen en scherven van tegels vormen op veel plaatsen het wegdek. 

zondag 29 maart 2020

Bijzondere keuzes.

In de jaren '30 gaf Jos Strijbosch uit Blerick onderstaande ansichtkaart uit. We zien de Wijmarsche watermolen, een van de twee watermolens die Arcen rijk is geweest. De opdracht voor de bouw van deze molen stamt uit 1677 en Arcense boeren waren verplicht om er hun graan te laten malen. Na de Eerste Wereldoorlog, toen molenaar Vostermans er mee stopte, werd ze niet meer gebruikt.

Strijbosch zet een mooi romantisch plaatje neer.


In 1939 besloot de uitgever wederom een kaart uit te geven van de Arcense watermolen. Het resultaat van deze beslissing staat hier onder. Als je de twee kaarten bij elkaar ziet dan is de keuze voor een andere afbeelding op zijn minst verbazingwekkend. Het romantische plaatje is gereduceerd tot een donkere vlek die grotendeels schuilgaat achter wat struweel.

De bovenste kaart ben ik al vaker tegengekomen, de onderste kaart pas één keer. 




dinsdag 4 februari 2020

Feldpost aus dem Westen, 16 december 1944.

Voor Fallschirmjäger Lothar Hardt is 16 december 1944 een veelbewogen dag. De groep Duitse soldaten waar hij bij hoort is gelegerd in een klein brouwerijtje bij Arcen. Vrijwel dagelijks worden zij beschoten vanuit de andere kant van de Maas, waar de geallieerden liggen.


Nederland gaat gebukt onder de gevolgen van de hongerwinter en de dorpen aan de Maas zijn frontlijn. De jonge Lothar is op dat moment pas 20 jaar. Hij zou graag de het naderende kerstfeest thuis doorbrengen, maar hij weet ook dat de kans op een paar vrije dagen nihil is. In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, maakt hij een plan. In het Duitse leger kon je vrije dagen 'verdienen' door een dappere daad te verrichten. Hij besluit om in de nacht van 16 op 17 december het ijskoude water van de Maas zwemmend over te steken om te spioneren bij de vijand.


Met dat gevaarlijke plan in zijn achterhoofd besluit hij een brief te schrijven. Niet naar huis aan zijn ouders of aan vrienden, maar aan een meisje van de BDM (Bund Deutscher Mädel). Deze DBM bestond uit meisjes van 14 tot 18 jaar oud. In de laatste oorlogsjaren werden jonge Duitse soldaten aangemoedigd om te schrijven met onbekende, dus anonieme, meisjes van deze BDM. Lothar besluit een brief te schrijven aan Hilde uit Bamberg, een meisje van 17 jaar.




Diezelfde nacht steekt de jonge Fallschirmjäger de Maas over. Hij overleeft zijn 'dappere daad' en hoopt op een aantal vrije dagen en een kerstfeest met zijn ouders. Op 16 december gaf Hitler echter ook het bevel voor het Ardennenoffensief, een laatste wanhopige poging van de Duitsers om de geallieerden in België terug te dringen. Alle verloven, dus ook die van Lothar Hardt, worden per direct ingetrokken.

Hilde heeft de brief van de jonge Lothar haar hele leven bewaard. 




donderdag 30 januari 2020

De melkboer.

Onderstaande fotokaart had ik nog nooit eerder gezien. Weer zo'n mooi voorbeeld van een kaart die mij, na bijna 15 jaar verzamelen, weet te verbazen. We zien de Kerkstraat met de vooroorlogse kerk op de achtergrond. Het witte huisje op de voorgrond moet van de melkboer zijn geweest. Mijn ouders herinneren zich nog de gang die doorgelopen moest worden om de melk op te halen.


vrijdag 3 januari 2020

De noodkerk gezien vanaf de kerkheuvel.

Op het moment wordt dit gebouw flink onder handen genomen. Het lijkt een flinke metamorfose onder te gaan. Oorspronkelijk was het een noodkerk, gebouwd in de tuin van het naburige klooster. Later werd het een gymzaal, ik heb er nog les gehad van een hele strenge gymjuf en ook mijn eerste volleybaltraining, gehinderd door de ringen die boven het net hingen. Als jeugdlid van Laus Deo heb ik er zangles gehad. Toen ik bij juf Struben in de klas zat hebben we er een klassenfuif georganiseerd. Later werd het gebouw gebruikt als gemeenschapshuis en werden er carnavalszittingen en recepties gehouden. Ook werden er muziekuitvoeringen en revues opgevoerd.